WSP [Bekijk forum]  >> De Bovenkamer [Bekijk forum]  >> Kunst, Literatuur & Poëzie [Bekijk forum]
 [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [8]   [9]   [10]   [11]   [12]   [13]   [14]   [15]   [16]   [17]   [18]   [19]   [20]   [21]   [22]   [23]   [24]   [25]   [26]   [27]   [28]   [29]   [30]   [31]   [32] 

Ga naar: "Het poëzieplein"

Lies: Het poëzieplein (zo jun 24, 2012 10:49 am)

Ter afleiding toch maar weer een wandeling over het poëzieplein van Joris


http://i49.tinypic.com/24zj5fl.jpg


EEN KAT IN EEN LEGE WONING


Doodgaan - dat doe je een kat niet aan.
Want wat moet een kat
in een lege woning beginnen.
Tegen de muren op lopen.
Langs de meubels wrijven.
Zogenaamd niets veranderd,
maar toch alles anders.
Zogenaamd niets verplaatst,
maar toch alles opzij geschoven.
En 's avonds schijnt de lamp niet meer.

Stappen op de trap,
maar niet die stappen.
De hand die de vis op het bordje legt
is ook niet de hand die dat deed.

Iets begint hier niet
om zijn gewone tijd.
Iets gaat hier niet zo
als het moet.
Iemand was hier steeds,
verdween toen plotseling
en blijft koppig weg.

In alle kasten gekeken.
Alle planken afgerend.
Onder het kleed gekropen en gecontroleerd.
Zelfs het verbod getrotseerd
en de papieren rondgestrooid.
Wat is er meer te doen.
Slapen en wachten.

Als hij nou nog terugkomt,
zich hier durft te vertonen,
dan zal hij het weten:
zo ga je met een kat niet om
Stapje voor stapje naar hem toe,
als met de grootste tegenzin,
op z'n elfendertigst,
op diep beledigde poten.
En om te beginnen niks geen gespring en gepiep.


Wisława Szymborska (1923-2012)
Uit: "Einde en begin"

Lies: Re: Het poëzieplein (zo jun 24, 2012 11:45 am)

….en omdat het zulk prachtig zomerweer is :) nog eentje:

Hoe licht is het in een druppel regen te zijn.
Hoe teer raakt de wereld me aan.

http://i48.tinypic.com/11lh9ts.jpg

WATER


Er is een regendruppel op mijn hand gevallen,
gegoten uit de Ganges en de Nijl,

uit de ten hemel gevaren rijp op een zeehondensnor,
uit het water in de gebroken potten uit Issos en Tyros.

Op mijn wijsvinger
is de Kaspische Zee een open zee

en mondt de Stille Oceaan kalmpjes uit in de Rudawa,
dezelfde die als wolkje dreef boven Parijs

op zeven mei om drie uur ’s morgens
in het jaar zeventienhonderdvierenzestig.

Er zijn te weinig monden, water
om je vluchtige namen uit te spreken.

Ik zou je in alle talen moeten noemen,
alle klinkers in een keer articulerend,

en tegelijkertijd zwijgen – voor het meer
dat geen enkele naam mocht ontvangen

en niet op aarde bestaat – als ook aan de hemel
geen ster is die erin weerspiegeld wordt.

Iemand verdronk, iemand riep stervend om jou.
Dat was lang geleden, dat was gisteren.

Je hebt huizen geblust, en huizen meegesleurd
als bomen, en bossen meegesleurd als steden.

Je was in doopvonten, in baden van courtisanes.
In kussen en lijkwaden.

Stenen bijtend, regenbogen voedend.
In zweet en dauw van piramiden, van seringen.

Hoe licht is het in een druppel regen te zijn.
Hoe teer raakt de wereld me aan.

Wat ook maar waar en wanneer is gebeurd,
staat geschreven in het water van Babel.


Wisława Szymborska (1923-2012)
Uit: "Einde en begin"

Joris van Rode: Re: Het poëzieplein (zo jun 24, 2012 12:55 pm)

Ik was mijn courage kwijt.
Maar blijf niet koppig weg .
Danke, Lies :flowers2:

http://www.wartenster.nl/uploads/Alde_Pleats.jpg
DE PLEATS

Om wer sân jier te wêzen.
Sa’t it reid rûkt yn ‘e winter.
Myn houtsjes skrasse oer de grêft.
Op ‘e souder skimmelet it âlde strie.
Drinkbakken klapperje oan ‘e muorre.
Ien kat wennet hjir noch en
ik wol nei hûs ta.

Pake rûkt nei prûmtabak
en fertelt oer syn hynders,
lang lyn, op ‘e pleats. Beppe
skylt bergen ierappels, woartels.
Se swijt. Ik mei gjin stamppôt.

Nachts sitte se by my oan it buro.
Se hawwe noait dea west, sizze se.
Ik huverje en sko de bûthúsdoarren
fan it ûnthâld wiid iepen.

Se ite brij út de grize panne
mei de wite fleanwolkjes.
De leppels tikje stadich
yn myn blauwe kûmen.

Ik bin altyd wer sân jier.

Albertina Soepboer (°1969)
- - - - - - - - - -

DE HOEVE

Om weer zeven te zijn.
Zoals het riet ruikt in de winter.
Mijn houtjes krassen over de gracht.
Op zolder schimmelt het oude stro.
Drinkbakken klapperen aan de muur.
Eén kat woont hier nog en
ik wil naar huis.

Opa ruikt naar pruimtabak
en vertelt over zijn paarden,
lang geleden, op de hoeve. Oma
schilt bergen aardappels, wortels.
Ze zwijgt. Ik lust geen stamppot.

’s Nachts zitten ze bij me aan het bureau.
Ze zijn nooit dood geweest, zeggen ze.
Ik huiver en schuif de staldeuren
van het geheugen wijd open.

Ze eten pap uit de grijze pan
met de witte vliegwolkjes.
De lepels tikken langzaam
in mijn blauwe kommen.

Ik ben altijd weer zeven.

Joris van Rode: Re: Het poëzieplein (vr jun 29, 2012 7:33 pm)

JEAN SIBELIUS, OPUS 44
(ook mono afspeelbaar)

Triest, treurig en tragisch
klinkt het mechaniekje
van dit melancholiek muziekje.

Terwijl wij, als twee Finse zwanen,
blijven drijven
op de tonen van deze kleine fijne wals.

Terwijl de muggen in een zwarte zwerm
boven het zomerse muggenmeer zijn gekomen
en de tranen uit de bodem van het tranenmeer.

Hendrik Carette (°1946)

http://www.youtube.com/watch?v=E60ie_J6Bpc

Lies: Re: Het poëzieplein (zo jul 01, 2012 1:02 pm)


Ik was mijn courage kwijt.
Maar blijf niet koppig weg .
Danke, Lies :flowers2: (......)


Ach :) ,zonder dit verleidelijk gedicht van Wisława Szymborska had ik het poëzieplein ook laten rusten Joris,
ondertussen moed verzamelend om alleen voor de poëzie de stap naar Opinari te maken. We proberen het
nog een keer, en ben blij dat je zo gereageerd hebt. :flowers2:

Lies: Re: Het poëzieplein (zo jul 01, 2012 1:05 pm)

http://i46.tinypic.com/wcb7t1.jpg


'K zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen:
In de afgeknotte top had ik een plank
Getimmerd, en gevlochten, rank door rank,
Klimop tot rugleun en veil'ge gordijnen.

Mijn zomerzon zag 'k in mijn tuinen schijnen,
Zelf in groen licht op wiegelende bank;
Een open schoolraam galmde in zeur'ge klank
Van kale en korte Karels en Pepijnen.

Zoo, daadloos, boven 't leven, kijk ik toe:
Mijn wereld ligt in de avondzon; 't wordt laat.
Mij zelf en and'ren heb ik ondergaan.

'K lach om wie zegt, dat ik mijn plicht niet doe;
En, wachtend, schommel ik op rijm en maat:
Nooit heb ik zoo, als nu, mijn plicht gedaan.


J.A. Dèr Mouw (1863-1919)

Joris van Rode: Re: Het poëzieplein (do jul 05, 2012 8:25 am)

http://www.natuurfragmenten.nl/images/havikerwaard%20002.jpg

THUIS

Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest - op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis.

Kees Spiering (°1958)

Lies: Re: Het poëzieplein (vr jul 06, 2012 9:17 am)

De Nederlandse schrijver, dichter, polemist en vertaler Gerrit Komrij is overleden. Hij is 68 jaar geworden. http://www.nrc.nl/nieuws/2012/07/06/schrijver-en-dichter-gerrit-komrij-68-overleden/


http://i49.tinypic.com/29o6715.jpg


HOGEDRUK


Trek een fictieve lijn. Daar ligt je doel.
Toch blijft de wet van Zeno en de slak
(Of schildpad?) gelden. Streep op je gevoel
Een finish aan, vertrek op je gemak,

Denkend: ik heb de route in mijn zak
- De eindstreep haal ik op de juiste tijd,
Mijn hele reis gaat van een leien dak -
Maar dan bega je toch een stommiteit.

Hoe dichter in de buurt van de limiet,
Hoe moeilijker het doel lijkt te bereiken.
Zelfs als het bijna voor het grijpen ligt,

Tot op de milimeter - het blijft wijken.
De afstand perst zich samen. Dat gebied
Van tegenstrevend niets heet een gedicht.


Gerrit Komrij (1944-2012)

Joris van Rode: Re: Het poëzieplein (di jul 10, 2012 10:44 pm)

http://www.didier-snauwaert.be/boer%20met%20paardenploeg.jpg
ONDERDIJKE

Opgedragen aan mijn voorouders

In goede aarde het ontstaan
van deze wortel die nog blijft
nadat de vaders zijn herschapen
tot klompen bruine aarde

in deze aarde ook de nood
van een uiteengedreven stam
die eens zijn stempel heeft gedrukt
op Onderdijkse bodem

nog zijn de weiden zomers groen
nog gaat het vee de stallen in
en niets schijnt er veranderd

ook ging die éne niet teloor
één wortel van de oude stam
die aan de bruine klompen kleeft
en Onderdijke ziet ontwaken.

Iris van de Casteele (°1931)

mallemeid: Re: Het poëzieplein (zo jul 15, 2012 1:50 pm)

http://www.dim-sum.nl/content/images/Indonesie/Indonesie%20oude%20vrouw%20Lombok.JPG

Oude gezichten

Oude vrouwen, zij kunnen soms even
glimlachen, even gezichten hebben
als oude schilderijen.

Ineens weet ik hoe mooi zij zijn geweest,
hoe ik naar hen heb verlangd.

Maar wat terugkeert in hun gezichten is
voorbij, oud goudgeel licht

over die mooie wereld die er nog is
maar alleen omdat zij er was.

Rutger Kopland: Geluk is gevaarlijk


Rutger Kopland is niet meer.
Zijn werk blijft

RIP


 [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [8]   [9]   [10]   [11]   [12]   [13]   [14]   [15]   [16]   [17]   [18]   [19]   [20]   [21]   [22]   [23]   [24]   [25]   [26]   [27]   [28]   [29]   [30]   [31]   [32]